回顾菜单
Tajemnicze zajęcia we mgle
W życiu zdarzają się rozrywki niepojęte: można hodować nutrie, działać w klubie morsów, spacerować boso niezależnie od pory roku… Można również zajmować się wędkarstwem.
Czy to chłód jesiennego poranka, czy upalne lato - tkwić nieruchomo na brzegu zbiornika wodnego, konsekwentnie mocząc kij w kałuży lub rzece, pozostając tym samym całkowicie odpornym na wpływ czasu i czynników klimatycznych. Takie wrażenie odnosi laik nieobeznany z rozkoszami indywidualnego połowu. Postacie, stojące nieruchomo nad wodą, zapatrzone gdzieś w dal lub skupione na podrygującej lince - sport dla wtajemniczonych, świat dziwnej koncentracji i często osobiście poniechanych sukcesów ( zdarza się przecież, że wędkarz z własnej woli pozbywa się rezultatów połowu, wyrzucając rybę z powrotem do wody). Świat, w którym chyba oczekiwanie stanowi największą przyjemność.
Wędkarze na fotografii nemroda wyłaniają się z mgieł. Dwóch, stojących na brzegu stawu mężczyzn w strojach współczesnych, dwie nieco wyrwane z kontekstu postacie. Jezioro jest baśniowe - złote jesienią krzaki odbijają się w jego tafli, ogromne drzewa wyciągają swoje korony ku jego powierzchni. Wydaje się, że pojedyncze konary pragną nie tylko zanurzyć się w zamglonej wodzie, lecz dążą do tego, by w całości skryć się pod powierzchnią wód, by przezimować, przetrwać nadciągające mrozy.
Wędkarze nemroda stanowią swoisty pomnik wystawiony cierpliwości i konsekwencji (choćby w sprawie niepojetej dla wszystkich). Oczekiwanie spersonifikowane - dwoje mężczyzn w kurtkach. Nieco komiczna metafora, w której naprzeciw nieuchronnie upływającego czasu staje człowiek z wędką i , w zasadzie, udaje mu się wygrać.
Jezioro to tylko mały fragment udostępniony oczom obserwatora, gdyż to, co (zapewne) najważniejsze, skrywają opary mgieł, coraz szczelniej otulające spokojne wody i cale ich otoczenie. Jezioro jest osobnym, samowystarczalnym światem: woda, rośliny, mgła. W ten świat próbują wpasować się dwaj wędkarze. Niczym cierpliwe czaple rezerwują swoje miejsca w wodnej przestrzeni. Trwają nieruchomo, licząc w złudnej nadziei na to, że staną się nieusuwalną częścią krajobrazu. Niestety jednak, są zbyt współcześni.
Im bardziej będą starali się zaprzeczyć własnej nieprzystawalności do tego miejsca, tym silniej widoczne stanie się ich niedopasowanie. Wędkarze są zapisem obcości, która przez jakiś czas będzie nieusuwalnym gościem przestrzeni przynależnej jezioru. Gdy jednak minie czas połowu, intruzi będą zmuszeni się oddalić… Zmarzną im stopy (mimo cierpliwości), deszcz wleje się za kołnierz, przyjdzie zima...
I wtedy przyjdzie czas na powrót. Z zupełnie innym rynsztunkiem, w odmiennym stroju. Wówczas zapewne powstanie nowe zdjęcie: nad przeręblem ...
去作品
logoDS.jpg)