Według niektórych badaczy kultury fotografia jest uśmiercaniem tego, komu robi się zdjęcie. Chwila, w której uchwyciliśmy osobę w kadrze już nigdy nie powróci, a i ona stanie się zupełnie innym człowiekiem. Postać z fotografii pozostanie tylko cieniem, wspomnieniem tego, kim była dawniej...

Zdjęcia Andrzeja Siwińskiego ukazują ulotność chwili i piękno przemijania ludzkiej egzystencji. Według Williama Alberta Allarda cały sekret fotografowania ludzi polega na intymnym z nimi kontakcie. Więź Siwińskiego z ludźmi i miejscami, które fotografuje ma charakter wręcz mistyczny, to łapanie uciekających chwil dnia codziennego. Fotografia zatytułowana ,,Pan z laską”, niczym impresjonistyczny obraz oddaje ulotny moment życia starszego pana. Dywizjonistyczna szarość krajobrazu potęguje samotność bohatera zdjęcia. Być może w domu czekają na niego wnuki, żona, jednak tego dnia, w tym momencie, na tej ulicy, w małym punkcie wszechświata dobry fotograf ukazał, jak sacrum chwili samotności splata się z profanum codziennych spraw, zwykłego przechodzenia przez ulicę.

Tematyka fotografii Siwińskiego nierozerwalnie związana jest z ulotnością i przemijaniem. Czy to zdjęcie rosy, która pojawia się nad ranem po długim trwaniu nocy, czy zachodu słońca, kończącego bytowanie dnia, zawsze ukazana jest w nich chwila intymności, dostępna tylko nielicznym i wtajemniczonym – tym, którzy przekroczyli granicę zwykłego patrzenia na świat, a weszli w krąg tych, którzy ową rzeczywistość potrafią zinterpretować. Fotografie Siwińskiego to przede wszystkim zaduma i refleksja nad ludzkim życiem i otaczającą nas przestrzenią, która, dzięki autorowi zdjęć, poprzez zwykłe chwile, takie jak moment refleksji na pomoście, czy monotonne wędkowanie, staje się miejscem świętym. Bo żeby dosięgnąć Absolutu nie potrzeba wielkich uniesień i objawień. Wystarczy zwyczajna codzienność dnia.

Przyroda na zdjęciach Siwińskiego jest bohaterem jego fotografii na równi z ludźmi i ich troskami. Krajobraz i człowiek – ich byt i przemijanie, są obok siebie, razem w swojej samotności.

Andrzej Siwiński zapytany, co chciałby przekazać poprzez swoje zdjęcia, zamyślił się przez chwilę i odpowiedział: ,,Piękno naszego kraju i ludzi w nim mieszkających”. To skromne zdanie potwierdza tylko, iż fotografia to jego prawdziwa pasja. Nie obnosi się z tym, kim jest, ani, co w swoim życiu dokonał. Jego zdjęcia mają nam same opowiedzieć historię o ich autorze. Taka postawa, bez zbędnych górnolotnych wypowiedzi, świadczy li tylko o niekłamanym profesjonalizmie tegoż fotografa.

Czy fotografowanie Andrzeja Siwińskiego jest uśmiercaniem postaci na zdjęciach? Czy może wydobywaniem bardziej niezgłębionych pokładów ich jestestwa? Uchwyceniem ulotnych intymnych chwil, momentów samotności, z której rodzi się człowieczeństwo – tym są fotografie Siwińskiego.

Wszystkich zainteresowanych jego dziełami odsyłam na stronę internetową: www.siwinski.selia.pl. Znajdziecie tam jeszcze wiele innych fotografii, nad którymi nie można przejść obojętnie, bo wzbudzają w człowieku uczucia, o których zapomnieliśmy, że jeszcze w nas są…

前言    法律声明    帮助    联系我们    登录    注册    促销    论坛    图片    搜索    地图    新闻
                                                                                                                                                                                                                                                    

         

友情链接