Pod pseudonimem Who w Galerii QuaggaArt (www.quaggaart.com), ukrywa się Damian Kłaczkiewicz. Artysta jest studentem IV roku Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W swych twórczych poszukiwaniach, zarówno technicznych i tematycznych, stara się działać w coraz szerszych zakresach tematyczno – formalnych. Dąży do ciągłego odkrywania nowych tematów i obszarów ekspresji - używa głównie farb akrylowych, suchej pasteli, ale pracuje też przy użyciu suchej igły i techniki linorytu, tworzy także obrazy na desce – używając do tego celu ognia. Tematyka jego dzieł obejmuje kolaże, abstrakcje, portrety kobiece i akty. Brał udział w kilku wystawach zbiorowych w Polsce, a jego prace znajdują się w zbiorze muzeum Zamku Górków w Szamotułach i u prywatnych kolekcjonerów w Polsce oraz Europie. Obecnie jego poszukiwania twórcze doprowadziły go do filmu i instalacji - często jednak wraca do płótna i farb, jako pierwotnej i najbliższej mu materii. Who równolegle wystawia swoje dzieła w ramach Galerii QuaggaArt. (http://quaggaart.com/pl.gallery.s.who.html ) oraz w innych galeriach.

Jego twórczość ma wymiar oniryczny – balansuje pomiędzy przedstawianiem prawdziwego wizerunku portretowanych ludzi i obiektów, a prawdą zawartą w psychoanalitycznym ujęciu niewypowiedzianych wprost treści. Paleta barw, którą się posługuje, jest bardzo szeroka – ostre kontrasty kolorystyczne, lub delikatne cieniowanie, przechodzenie do lekkich półcieni w ramach tego samego koloru, bądź ścisły reżim – biel i czerń, czasem kontrapunktowane czerwienią. Wyraźne ruchy pędzla, abstrakcyjne plamy kolorystyczne, konkretne kształty, ostre subiektywne linie i tradycyjny realizm, składają się na styl tego artysty.

Gustaw Klimt, japońskie grafiki, bogata faktura arcydzieł tkackich, Vermeer van Delf, Edward Munch, Edgar Degas  - impresjonizm, kubizm, orient. Każda sztuka staje bezbronna pod okiem obserwatora. Dowolność odczytu nie jest niczym ograniczona, i zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że widz/krytyk zobaczy bardziej siebie w analizowanym dziele, niż to, co było przedmiotem i materią pracy artysty...

Przy fortepianie Who wzrusza i przykuwa uwagę. Zmęczona tancerka przywodzi na myśl skojarzenia z płótnami Edgara Degas – przedstawiona kobieta, wychodzi nie tylko z ram konwencji zawartej u innego twórcy, lecz także opuszcza epokę, swój czas i kontekst, w którym zwiewna, delikatna baletnica jest jak najbardziej na miejscu. Staje się elementem codzienności, kruchą porcelanową figurką - stawianą na fortepianach. Sportretowana tancerka jest jednak nie tylko zwiewna. Widz czuje jej zmęczenie, wysiłek pracy nad sobą, treningu, zmaganie się z własnym ciałem i czasem. Fortepian za jej plecami to nie tylko źródło niezbędnej muzyki -  ale również przedmiot, który w dużej mierze generuje jej cierpienia. Jest konieczny w codziennym budowaniu siebie jako artystki – przypomina jej o dążeniu do doskonałości.

Tancerka wspiera się o otwarty instrument tak, jak inni opierają się o zwykłe szafy i krzesła. Jest młoda, lecz nie jest już dzieckiem. Wydaje się wkraczać w późniejszy czas. I nie dotyczy to tylko kolejnego etapu jej życia, ale również pory wieczoru, która również nadchodzi – co wydaje się zawierać w cieniach pełzających po powierzchni sprzętów.

Piękno kryje się przede wszystkim w oku obserwatora.

Każdy akt kobiecy autorstwa Damiana Kłaczkiewicza, to nie tylko obnażenie modelki, ale również bardzo intymne spojrzenie na artystę. Modelki Who oczekują. Zatrzymane pędzlem malarza – wydają się być zdumione, że ktoś zakłóca ich chwilę samotności. Cykl W oczekiwaniu to historia jednego momentu życia. Kobieta, wciąż ta sama, przeżywa pełne spektrum emocji. Od pełnego niepokoju wyglądania przez okno, poprzez pozy, które przybiera – w oczekiwaniu na kochanka, bo takie skojarzenie wydaje się być najbardziej uzasadnione  - by w końcu skulona, zdumiona spoglądać na obserwatora.

To jedna modelka, ale odnosić można wrażenie, że jedna kobieta mieni się szeregiem barw i odcieni. Emocje malują jej zmienne nastroje. W jej twarzy nie ma gniewu – jest wyzwanie, trochę irytacji i pogardy – lecz przede wszystkim smutek. Stanowcze pociągnięcia pędzla, rdzawa tonacja – barwy właściwe jesieni, nie tylko dotyczą obrazu pod tytułem Bursztynowa jesień. Kobiety malowane przez Who są melancholijne, „smutne smutkiem”, który wynika z przemijania – jest nieuchronny, ale przez to piękny. I w końcu kobieta przemija, emocje drgają i falują – namalowane twarze stają się kolorami ulotnych chwil. Obrazy zdaje się, że mówią: Gdybym tylko mógł przekazać Ci choć cząstkę własnego szczęścia, abyś już na zawsze była wolna od smutku i melancholii. (A. Einstein)

Nie tylko jednak rdzawe barwy dowodzą przepływu czasu. Delikatne, pastelowo-chłodno-niebieskie kolory cyklu Kruk, falują na wietrze. Delikatne półcienie i szarości są jak skrzydła ptaka, zwiastuna nieszczęść, lecz są także pełne mądrości – i jednocześnie są jak zwiewne zasłony, za którymi można się schować przed przemijaniem, smutkiem i rzeczami, które zakłócają nasz spokój. Kruk jest również, jak zapowiedź tajemniczej grozy znanej z ekranów kinowych. Niczym horror, w którym najwięcej emocji kryje się w skrzypiących cicho drzwiach i cieniu, pojawiającym się na moment w plamie światła padającej na podłogę, obraz roztacza nad nami swój nastrój.

Prace Who dają niezwykle szerokie możliwości odczytu – nawet, gdy odbiorcy brakuje wiedzy merytorycznej związanej z dziedziną sztuki malarskiej, to zawsze uda się odnaleźć jakiś punkt zaczepienia. Jest to dobre – lecz i zarazem dość niebezpieczne. Nadinterpretacja jest ryzykiem któremu podlega każde bezbronne – bo skończone – dzieło. Bądźmy więc ostrożni, wnikając w artystyczne wizje Damiana Kłaczkiewicza. Niemniej pozwólmy sobie na piękno w naszym życiu...

前言    法律声明    帮助    联系我们    登录    注册    促销    论坛    图片    搜索    地图    新闻
                                                                                                                                                                                                                                                    

         

友情链接