Hanna Kostko jest absolwentką Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie ( specjalizacja: tkanina artystyczna). Obecnie studiuje na Wydziale Artystycznym UMSC w Lublinie na specjalizacji grafika projektowa. Działa w grupie artystycznej Kolumna Sztuki. Przedmiotem zainteresowania artystki jest rysunek, fotografia, batik, haft gobelinowy, kilim, gobelin, które kojarzą się jej przede wszystkim z kobiecością, delikatnością i skupieniem. Obecnie większość czasu poświęca malarstwu i grafice.
W 2006r. w Puerto Coffee Culture w Gdańsku odbyła się jej wystawa, pt. „W poszukiwaniu koloru”. Prezentacja złożona była z dwóch części, które miały na celu budowanie przestrzeni za pomocą koloru. W malarstwie Hanna Kostko często stosuje płaską plamę przypominającą element puzzli. Wśród wystawianych prac pokazane zostały tkaniny. W serii „Truskawki” zaprezentowano, przypominającą owoc, twarz kobiety. Zainteresowanie wzbudziła również praca „Walka kolorów” - portret sprawiający wrażenie dzieła malarskiego, ale wykonany techniką haftu gobelinowego. Niezwykły efekt artystka osiągnęła dzięki bardzo dokładnemu mieszaniu kolorowych nitek.
W obrazie „Smacznego” (olej, format 70x70cm), który będzie głównym przedmiotem moich rozważań, artystka nie rezygnuje z płaskiej plamy, obok której umieszcza precyzyjne geometryczne figury układające się w blat stołu. Jednak to, co uderza w początkowym etapie percepcji, to specyfika koloru – intensywna czerwień i kontrastująca z nią biel, istniejące obok siebie niczym łagodny nastrój i burza gniewu. Mocna czerwień nie jest bynajmniej w tym wypadku kolorem miłości - ostre geometryczne kształty oraz zaciśnięte pięści, z których jedna płonie czerwienią, wyzwalają gorące emocje złości, agresji i buntu. Biel w niewielkim stopniu gasi kubeł intensywnych emocji przywoływanych przez artystkę.
Sam obraz przedstawia pokryty obrusem w biało-czerwoną szachownicę fragment stołu, na którym widzimy jedynie zaciśnięte dłonie – jedna z nich, trzymająca łyżkę, jest czerwona. Zestawienie kolorów z formą nasuwa całą gamę skojarzeń.
W pierwszej kolejności widzimy stół. Co więcej, odbiorca, spoglądając na niego, ma poczucie jakiegoś „braku”. Niewygodne uczucie wywołuje łyżka, która, trzymana w dłoni, nawiązuje do czynności spożywania posiłku – ten zaś jest nieobecny. Nieobecność pożywienia znaczona jest brakiem talerza, przez co odczucie niepokoju staje się bardziej intensywne i odczuwalne. Absencja ta jest tym bardziej frustrująca, im bardziej rozciąga się w perspektywie czasowej. W tym wymiarze tytuł „Smacznego” ma wydźwięk zdecydowanie ironiczny.
Sam stół ma bogate znaczenie w tradycji kultury. Łączony bardzo często z motywem biesiadowania, ucztowania, radości, sytości i majętności odgrywa istotną rolę w procesie komunikacji interpersonalnej. Przedstawienie stołu symbolizuje relacje międzyludzkie - jest odzwierciedleniem ich bytności lub jakości. Przy stole dokonują się poważne rozmowy, pertraktacje, ustalenia. Stół jest przedmiotem konfrontującym, ale i jednającym ludzi. Bogactwo jego symboliki jest niezmierzone. U Hanny Kostko stół jest pusty, agresywny, ale za tą agresją kryje się nieopisany smutek i żal. Jeśli przyglądamy się dłoniom człowieka, który przy nim siedzi, wyobrażamy sobie pełną goryczy i buntu postać.
Czy obrus, niczym biało-czerwona flaga, oddaje ból i frustrację, którą niesie za sobą polskość? Czy mamy tutaj do czynienia z jakimś semantycznym naddatkiem? Wprost „wylewająca się” agresja i złość jest wołaniem o godność człowieka, o prawo do dobrej jakości życia w świecie wielkich kontrastów.
Joanna Sokołowska