Chwile sÄ… bardzo ważne. CzÄ™sto istotniejsze niż wydarzenia pozornie wielkie i wiążące historiÄ™ w jeden wielki, dziejotwórczy supeÅ‚. Bo cóż jednostkom z wielkich traktatów, jeÅ›li, dajmy na to, tego samego dnia, ktoÅ› nie zdoÅ‚a o wÅ‚asnych siÅ‚ach podnieść siÄ™ z Å‚óżka, u kogoÅ› innego dziecko postawi swój pierwszy krok. Pies porwie bardzo ważny list i zje ten jego fragment, w którym dziadek wyznawaÅ‚ babci miÅ‚ość aż po grób ( a później odszedÅ‚ w sinÄ… dal z tancerkÄ… kabaretowÄ…...). Któż w tej jednej chwili zdoÅ‚a psu wytÅ‚umaczyć, że starczyÅ‚a sekunda,by pożarÅ‚ rodzinnÄ… tragifarsÄ™?

Nikt nie potrafi. Chwila to tak wiele i tak niewiele zarazem. Starczy mgnienie, by w zÅ‚ym momencie znaleźć siÄ™ na jezdni. Starczy również sekunda, by ktoÅ› nagÅ‚ym szarpniÄ™ciem za rÄ™kÄ™ ocaliÅ‚ nasze, chwilowo narażone, życie. Nie ma możliwoÅ›ci, by uniknąć chwil.

SÄ… niepowtarzalne. Czasem trudne i bardzo bolesne, czasem powodujÄ…ce, że musimy usiąść i trzymać siÄ™ za bolÄ…cy od Å›miechu brzuch. Niektóre z nich należą caÅ‚kowicie do nas. Wiemy, jak siÄ™ zmieniajÄ… w naszej pamiÄ™ci. Wiemy do czasu. Gdy pÅ‚ynÄ… kolejne chwile, pamięć znieksztaÅ‚ca tÄ™ jednÄ…, bardzo ważnÄ…. Zaczynamy obudowywać jÄ… prywatnym mitem, staje siÄ™ coraz istotniejsza dla nas, aż w koÅ„cu już sami przestajemy wiedzieć, jak to z niÄ… byÅ‚o naprawdÄ™. Kto kogo spotykaÅ‚, ile razy i gdzie to siÄ™ dziaÅ‚o – nasza wÅ‚asna chwila zaczyna żyć tak autonomicznym życiem, że gdy tylko przywoÅ‚ujemy jej wspomnienie, staje siÄ™ na nowo. To taka rekompensata dla jej przyrodzonej ulotnoÅ›ci, zatrzymanie w każdorazowym bÅ‚ysku wspomnienia.

SÄ… też chwile, które przynależą do nas wyÅ‚Ä…cznie prawem obserwatora, podglÄ…dacza cudzych momentów. Najczęściej kolekcjonowanie cudzego czasu nie wynika z wojerystycznych skÅ‚onnoÅ›ci – jest tylko wypadkowÄ… znalezienia siÄ™ w miejscu, gdzie staje siÄ™ rzecz piÄ™kna, gdzie ciekawość zyskuje konkretny, niepowtarzalny żer. Patrzymy na cudzy Å›wiat, zamkniÄ™ty w chwili, i już wiemy, że to, co cudze, wÅ‚aÅ›nie staje siÄ™ również nasze.

Z  czasem zasiedli naszÄ… wyobraźniÄ™ i już nikt nie odbierze nam tego wspomnienia. Jak obrazu starszego mężczyzny z laskÄ…, który w pÅ‚aszczu i kapeluszu idzie przez mgÅ‚Ä™, zbliżajÄ…c siÄ™ do krawężnika. To chwila, jedna migawka, a jest w tym caÅ‚y niepokój staroÅ›ci, zagubienie, które nie chce siÄ™ manifestować. Jest mgÅ‚a, oddalajÄ…ca kontury, zmiÄ™kczajÄ…ca rzeczywistość niczym czas, bÄ™dÄ…cy domenÄ… portretowanego mężczyzny. Ten uwidacznia siÄ™ tu bardziej niż u tych, którzy, jako mÅ‚odsi i sprawniejsi, jeszcze nie potrzebujÄ… laski, by przekraczać zatopionÄ… we mgle ulicÄ™.

Moment jest ważny, by próbować zrozumieć wiÄ™ksze fragmenty historii. W momentach sÄ… odrobiny mÄ…droÅ›ci i bardzo wiele uczucia, wzruszeÅ„. Trzeba widzieć dużo chwil, by umieć destylować siebie z takich ulotnych, podpatrzonych fragmentów.

Marta Åšmietana 

Main Menu    Regulations    Help (FAQ)    Contact    Log in    Register    Promoted    Forum    Artists’ Galleries    Search    Map of works of art    News


         

Friends: