QuaggaArt

Main Menu	Regulations	Help (FAQ)	Contact
Log in	Register	Promoted	Forum
Artists’ Galleries	Search	Map of works of art	News
Contributors	Sales	Reviews

Reviews menu

Zdemaskowany smutek obrazów Damiana Kłaczkiewicza

Pod pseudonimem Who w Galerii QuaggaArt (www.quaggaart.com), ukrywa się Damian Kłaczkiewicz. Artysta jest studentem IV roku Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W swych twórczych poszukiwaniach, zarówno technicznych i tematycznych, stara się działać w coraz szerszych zakresach tematyczno – formalnych. Dąży do ciągłego odkrywania nowych tematów i obszarów ekspresji - używa głównie farb akrylowych, suchej pasteli, ale pracuje też przy użyciu suchej igły i techniki linorytu, tworzy także obrazy na desce – używając do tego celu ognia. Tematyka jego dzieł obejmuje kolaże, abstrakcje, portrety kobiece i akty. Brał udział w kilku wystawach zbiorowych w Polsce, a jego prace znajdują się w zbiorze muzeum Zamku Górków w Szamotułach i u prywatnych kolekcjonerów w Polsce oraz Europie. Obecnie jego poszukiwania twórcze doprowadziły go do filmu i instalacji - często jednak wraca do płótna i farb, jako pierwotnej i najbliższej mu materii. Who równolegle wystawia swoje dzieła w ramach Galerii QuaggaArt. (http://quaggaart.com/pl.gallery.s.who.html ) oraz w innych galeriach.

Jego twórczość ma wymiar oniryczny – balansuje pomiędzy przedstawianiem prawdziwego wizerunku portretowanych ludzi i obiektów, a prawdą zawartą w psychoanalitycznym ujęciu niewypowiedzianych wprost treści. Paleta barw, którą się posługuje, jest bardzo szeroka – ostre kontrasty kolorystyczne, lub delikatne cieniowanie, przechodzenie do lekkich półcieni w ramach tego samego koloru, bądź ścisły reżim – biel i czerń, czasem kontrapunktowane czerwienią. Wyraźne ruchy pędzla, abstrakcyjne plamy kolorystyczne, konkretne kształty, ostre subiektywne linie i tradycyjny realizm, składają się na styl tego artysty.

Gustaw Klimt, japońskie grafiki, bogata faktura arcydzieł tkackich, Vermeer van Delf, Edward Munch, Edgar Degas - impresjonizm, kubizm, orient. Każda sztuka staje bezbronna pod okiem obserwatora. Dowolność odczytu nie jest niczym ograniczona, i zawsze istnieje niebezpieczeństwo, że widz/krytyk zobaczy bardziej siebie w analizowanym dziele, niż to, co było przedmiotem i materią pracy artysty...

Przy fortepianie Who wzrusza i przykuwa uwagę. Zmęczona tancerka przywodzi na myśl skojarzenia z płótnami Edgara Degas – przedstawiona kobieta, wychodzi nie tylko z ram konwencji zawartej u innego twórcy, lecz także opuszcza epokę, swój czas i kontekst, w którym zwiewna, delikatna baletnica jest jak najbardziej na miejscu. Staje się elementem codzienności, kruchą porcelanową figurką - stawianą na fortepianach. Sportretowana tancerka jest jednak nie tylko zwiewna. Widz czuje jej zmęczenie, wysiłek pracy nad sobą, treningu, zmaganie się z własnym ciałem i czasem. Fortepian za jej plecami to nie tylko źródło niezbędnej muzyki - ale również przedmiot, który w dużej mierze generuje jej cierpienia. Jest konieczny w codziennym budowaniu siebie jako artystki – przypomina jej o dążeniu do doskonałości.

Tancerka wspiera się o otwarty instrument tak, jak inni opierają się o zwykłe szafy i krzesła. Jest młoda, lecz nie jest już dzieckiem. Wydaje się wkraczać w późniejszy czas. I nie dotyczy to tylko kolejnego etapu jej życia, ale również pory wieczoru, która również nadchodzi – co wydaje się zawierać w cieniach pełzających po powierzchni sprzętów.

Piękno kryje się przede wszystkim w oku obserwatora.

Każdy akt kobiecy autorstwa Damiana Kłaczkiewicza, to nie tylko obnażenie modelki, ale również bardzo intymne spojrzenie na artystę. Modelki Who oczekują. Zatrzymane pędzlem malarza – wydają się być zdumione, że ktoś zakłóca ich chwilę samotności. Cykl W oczekiwaniu to historia jednego momentu życia. Kobieta, wciąż ta sama, przeżywa pełne spektrum emocji. Od pełnego niepokoju wyglądania przez okno, poprzez pozy, które przybiera – w oczekiwaniu na kochanka, bo takie skojarzenie wydaje się być najbardziej uzasadnione - by w końcu skulona, zdumiona spoglądać na obserwatora.

To jedna modelka, ale odnosić można wrażenie, że jedna kobieta mieni się szeregiem barw i odcieni. Emocje malują jej zmienne nastroje. W jej twarzy nie ma gniewu – jest wyzwanie, trochę irytacji i pogardy – lecz przede wszystkim smutek. Stanowcze pociągnięcia pędzla, rdzawa tonacja – barwy właściwe jesieni, nie tylko dotyczą obrazu pod tytułem Bursztynowa jesień. Kobiety malowane przez Who są melancholijne, „smutne smutkiem”, który wynika z przemijania – jest nieuchronny, ale przez to piękny. I w końcu kobieta przemija, emocje drgają i falują – namalowane twarze stają się kolorami ulotnych chwil. Obrazy zdaje się, że mówią: Gdybym tylko mógł przekazać Ci choć cząstkę własnego szczęścia, abyś już na zawsze była wolna od smutku i melancholii. (A. Einstein)

Nie tylko jednak rdzawe barwy dowodzą przepływu czasu. Delikatne, pastelowo-chłodno-niebieskie kolory cyklu Kruk, falują na wietrze. Delikatne półcienie i szarości są jak skrzydła ptaka, zwiastuna nieszczęść, lecz są także pełne mądrości – i jednocześnie są jak zwiewne zasłony, za którymi można się schować przed przemijaniem, smutkiem i rzeczami, które zakłócają nasz spokój. Kruk jest również, jak zapowiedź tajemniczej grozy znanej z ekranów kinowych. Niczym horror, w którym najwięcej emocji kryje się w skrzypiących cicho drzwiach i cieniu, pojawiającym się na moment w plamie światła padającej na podłogę, obraz roztacza nad nami swój nastrój.

Prace Who dają niezwykle szerokie możliwości odczytu – nawet, gdy odbiorcy brakuje wiedzy merytorycznej związanej z dziedziną sztuki malarskiej, to zawsze uda się odnaleźć jakiś punkt zaczepienia. Jest to dobre – lecz i zarazem dość niebezpieczne. Nadinterpretacja jest ryzykiem któremu podlega każde bezbronne – bo skończone – dzieło. Bądźmy więc ostrożni, wnikając w artystyczne wizje Damiana Kłaczkiewicza. Niemniej pozwólmy sobie na piękno w naszym życiu...

Go to item

Main Menu Regulations Help (FAQ) Contact Log in Register Promoted Forum Artists’ Galleries Search Map of works of art News

Friends: