Drzewo towarzyszyło człowiekowi od początku jego dziejów. Było nawet zanim pojawił się on na ziemskim padole. W końcu istota ludzka została powołana do życia przez Deus faber jako ostatnia w jego wielkim dziele kreacji świata. Mówiąc o drzewie, pierwsze skojarzenie, jakie nasuwa się na myśl to życie i długowieczność. Drzewo jest zielone, kwitnie, wypuszcza liście, wydaje owoce. Swą moc i siłę czerpie z całej przyrody - korzenie zanurzone ma w ziemi i wodzie, korona natomiast kąpie się w promieniach słonecznych i pobiera dwutlenek węgla, ofiarowując ludziom życiodajny tlen. Na łonie natury drzewo dożywa matuzalemowych lat - wspomnieć wystarczy choćby sekwoje kalifornijskie liczące 4 –5 tysięcy lat, afrykańskie baobaby czy nasze rodzime dęby ze staruszkiem Bartkiem na czele. Nawet zimą, porą roku, w której wszystko obumiera i udaje się na długi spoczynek, drzewa nie tracą swej żywotności (np. w Chinach zimą zieleń zachowują bambus, śliwa i sosna, z tego powodu zwane są „trojgiem przyjaciół” i cieszą się tam ogromnym szacunkiem).

Nie tylko w przyrodzie drzewo jest wiecznie zielone i pełne witalności. Opisując swe ogromne, istniejące od stuleci rodziny, używamy drzewa genealogicznego, by nie zgubić się w gąszczu cioć i prababek. Tradycja drzewa genealogicznego, symbolizującego długowieczność rodów, sięga pradawnych czasów. Na przykład rodowód Chrystusa najlepiej odczytać z drzewa Jessego, na którego szczycie znajduje się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem. Inne plastyczne przedstawienie drzewa o życiodajnej sile to menora – drzewo w formie świecznika, zajmujące ważne miejsce wśród kultowych sprzętów starożytnego Izraela. Drzewo życia znajdowało się w biblijnym Raju, w jednym z mitów greckich mowa jest zaś o gaju Hesperyd, w którym rosła jabłoń ze złotymi, zapewniającymi bogom nieśmiertelność, owocami.

Każde drzewo, oprócz tego, że symbolizuje życie, jest obrazem kosmosu i centrum świata (nie bez powodu drzewo poznania dobra i zła znajdowało się pośrodku starotestamentowego raju). Często wizerunek drzewa symbolizującego makrokosmos jest odwrócony - korzenie rosną ku górze, korona zaś ku ziemi. Tak je ukazuje od pradawnych czasów tradycja hinduska, podobnie wyczytać można w żydowskim Zoharze. Sam Dante wyraża podobną ideę: układ sfer niebieskich to korona drzewa, którego korzenie zwrócone są ku niebiosom. Drzewo, oznaczające kosmos, łączy „trzy siły”: boską (przez koronę), ziemską (przez pień) i piekielną (przez korzenie).

Drewniana biżuteria zbliża nas do natury, dzięki niej czujemy spokój i harmonię ducha. Tym wszystkim, którzy chcieliby poznać siłę drzewa, zapraszam do zaznajomienia się z wisiorkami artystki, kryjącej się pod pseudonimem Kwiat Paproci. Do wyrobu swojej biżuterii używa ona również oleju lnianego, znanego ze swoich  leczniczych właściwości. Projektantka tej biżuterii dobrze wie, że powinno się ją nosić przy sercu, do czego serdecznie zachęcam wszystkich czytających ten tekst.

Katarzyna Ciemniecka

Главный зал    Правила    Помощь (FAQ)    Контакт    Вход    Регистрация    Рекламируемое    Форум    Галереи художников    Поиск    Карта работ    Новинки


         

Friends: