„Ta czarno-biała fotografia przedstawia kałużę, naklejona jest na passe-partout w kolorze czarnym, gotowa do oprawienia w ramkę i zawieszenia na ścianie. Wielkość zdjęcia: 15 x 23cm”. Tak wygląda opis wykonany przez nefre – autora/autorkę zdjęcia Kałuża. Opis prawdziwy, bo oddający stan faktyczny zdjęcia. Uwzględnia materiał, główną treść (również zawartą w tytule), możliwość zastosowania w przyszłości. Opis jest prawdziwy, a przy tym  tak bezduszny, jak spis inwentarzowy. I nie do końca kompletny, bo kałuża to zaledwie nośnik głównego obiektu przedstawionego na zdjęciu.

W kałuży odbija się kościelna wieża. Odbicie to jest tak wierne, że powoduje zawrót głowy u patrzącego na zdjęcie – nie jest bowiem normalnym stanem oglądanie wież odwróconych do góry nogami, a efekt ten uzyskuje twórca przez zastosowaniu kałuży właśnie.

Wieża ujęta jest dodatkowo w skośną ramę chodnika ograniczoną ramą jezdni nie dość mokrej, by mogła stanowić deszczowe lustro dla miejskiej architektury. W kałuży widać fragment murów, drzewo, odrobinę nieba. A wszystko na wspak.

Lekkie przekrzywienie kadru powoduje, że obserwator odruchowo przekręca głowę, chcąc odzyskać prawidłowy punkt widzenia. Instynktownie dąży do odzyskania balansu widzenia tak, aby, pozornie wiernie sfotografowany świat, przestał w końcu stać na głowie.

Taka fotografia jak Kałuża stanowi bardzo czytelny dowód na to, że nie da się uzyskać obiektywizmu widzenia nawet w przypadku sztuk pozornie transparentnych, do których grona wydaje zaliczać się fotografia.

Czarno białe zdjęcia, w rozumieniu specjalistów, dają margines większego artyzmu – kolor często bywa zbyt dosłowny. Jednak to właśnie w braku barw czasem trudniej zawrzeć prawdziwą opowieść o świecie: historię zmierzchu, deszczu, który niedawno ustal, fragmentu rzeczywistości małego miasta lub zaułka większej aglomeracji. Czerń i biel dają z reguły większą swobodę autokreacji, możliwość opowiedzenia siebie w ścisłych ramach kontrastów.

Kałuża pokazuje, że świat składa się z dowolnie poznawanych fragmentów. Dla nefre  to sposób ustawienia aparatu kształtuje rzeczywistość. Jest to prawda banalna, ale czasem dobrze jest mieć możliwość naocznego przekonania się o niej, wejścia w cudzy punkt widzenia. Oczywiście tylko w takim stopniu, na jaki pozwala, zawsze niemożliwa do całkowitego przeniknięcia, indywidualna droga odbierania wrażeń.

Marta Śmietana 

Главный зал    Правила    Помощь (FAQ)    Контакт    Вход    Регистрация    Рекламируемое    Форум    Галереи художников    Поиск    Карта работ    Новинки


         

Friends: