W życiu czasem chodzi o to, aby umiejętnie łączyć funkcjonalność z działalnością zwykle określaną mianem „czystej sztuki”. Może nie będzie to odpowiedź na poszukiwanie takich środków, które w pełni zdołają wyrazić duszę artysty, nie krępując go związkiem z działalnością utylitarną, która, w rozumieniu wielu, często podcina skrzydła prawdziwej sztuce, sprawiając, że twórca nie może pozwolić sobie na swobodną ekspresję. Z drugiej jednak strony, ramy, jakie nakłada na autora funkcja, wobec której jego działo ma być służebne, mogą niekiedy okazać się doskonałym tłem, na jakim powstaną prawdziwe dzieła sztuki. Jeszcze piękniejsze niż sztuka absolutnie czysta,  ponieważ ich znaczenie uzupełni kontekst, któremu będą służyć.

Malbroz, tworząc brelok witrażowy czerwone i czarne, znajduje się pomiędzy wyrażeniem siebie wprost, a pełnieniem funkcji społecznej. Nawet będąc autorką przywieszki do kluczy (czy innych nadających się do przywieszenia elementów) można zatracić całkowitą twórczą niezależność. Malbroz jednak nie zgubiła przy tym niczego ze swego charakterystycznego stylu. Nadal używa właściwych sobie materiałów – szkła, koralików jablonex – i w ten sposób powstaje nierozerwalnie związane z Jej stylem witrażowe dzieło. Bardzo zbliżone do pozostałych, całkowicie biżuteryjnych, wyrobów Artystki. W czerwonym i czarnym jest lekkość i naznaczenie piętnem ręki autorki. Są kolory dla niej charakterystyczne i metoda, którą zazwyczaj się posługuje.

Czy jednak witrażowy brelok może być z całkowitym przekonaniem wciąż nazywany biżuterią? „Za” przemawia jego finezja i uroda - to, że pięknie przełamuje przeświecające przez niego światło oraz to, że wyglądem swoim przypomina bardziej kolczyk, niż breloczek na klucze – choć i te bywają bardzo różne. „Przeciw” – to, że ma służyć konkretnej funkcji - jego przeznaczeniem nie jest ozdabianie, ale ułatwianie życia posiadaczowi/posiadaczce. Redukcja czasu przeznaczonego na przeszukiwanie czeluści torby. W takim więc rozumieniu czerwone i czarne nie mogą być pojmowane jako  zwykła  ozdoba.

Chyba, że pozwolimy rozszerzyć granice pojęcia „użyteczne” i dołączymy do niego słowo piękne. Wtedy piękne stanie się przy okazji funkcjonalne, nie tracąc przy tym nic ze swych walorów estetycznych. I tak, te dwa określenia – piękno i funkcjonalność – występować będą na równych prawach. Wówczas sztuka stanie się prawdziwie atrakcyjna – zacznie bowiem oddziaływać w obszarze, który często bywał jej zakazany.

Главный зал    Правила    Помощь (FAQ)    Контакт    Вход    Регистрация    Рекламируемое    Форум    Галереи художников    Поиск    Карта работ    Новинки


         

Friends: